Kristín og Dóra skoða heiminn

Eftir 20 tima rutuferd fra Hoi An, lentum vid i Hanoi, hofudborg Vietnam. Rutukallinn maelti med hoteli fyrir okkur : Very nice place, only 10 dollars, breakfast included, free internet AND a satellite TV. Vid bara, ja okey, flott, kylum a tad en ad sjalfsogdu akvadum vid ad fa ad kikja a herbergid fyrst (aftvi ad vid erum svo skynsamar sjaidi til) : Can we take a look at the room please? Sem vid og gerdum. Okey, rosa fint herbergi a 2 haed. Vid: Yes ok, we’ll take it! Hotelkall: Ok, we just have to clean it, you just go back downstairs and wait for 5 minutes.

Eftir 5 sinnum 5 minutur vorum vid leiddar upp i herbergi, sem af einhverjum storfurdulegum astaedum hafdi faerst ur stad og var nu komid upp a 5. haed (sem er pirrandi med 20 kg a bakinu, litid sofinn, svangur og urillur, og ja tad var engin lyfta). Herbergid hafdi ekki bara faerst ur stad heldur einnig skroppid allsvadalega saman og fengid ser nokkra litid gedslega myglubletti her og tar, gervihnattasjonvarpid reyndist adeins na nokkrum rugludum vietnamiskum sjonvarpsstodvum og til ad toppa tetta allt saman tuftum vid ad beygja okkur tegar vid gengum inni herbergid tar sem ad lofthaedin var med minnsta moti. Tokum skynsamlega akvordun um ad sleppa tvi ad hoppa i rumunum i tetta skiptid. Nenntum nu samt sem adur ekki ad ergja okkur yfir tessu heldur fengum okkur vaenan fegurdarblund i (otrulegt en satt) guddomlega godum rumum. Tegar vid voknudum fottudum vid ad vid hofdum ekki fengid neinn lykil, tannig ad eg sendi hana Doru litlu nidur alla stigana ad saekja ta. Tegar Dora var ekki komin aftur eftir 15 minutur for eg ad spa i hvort ad vid hefdum orugglega ekki bara verid a 5. haed ekki 15. haed, tar sem hun var ekki enn komin aftur. Skommu seinna smeigdi hun ser to inn um lagreistu dyrnar a herberginu okkar, heldur slegin (roleg, ekki slegin, lamin, slegin, bara slegin, hissa, slegin). Ta hafdi hun Dora sem sagt ordid vitni ad fjorugum bardaga a milli hotel starfsfolksins og folks utan af gotu i lobbyinu  tar sem stolar, pottar, ponnur og svedjur voru hafdar um hond. 

Vid, avallt svalar, akvadum to ad aesa okkur ekkert yfir tessu og heldum hlaejandi ut a gotu i hadegismat.

Vid smelltum okkur i 3 daga ferd um hinn romada Halong floa. SKipid okkar(og reyndar oll hin 3000 sem sigldu um floann) leit ut eins og sjoraeningjaskip sem var geggjad. Fyrsta daginn skodudum vid risa storan helli og forum a Kaejak. Vid Dora vorum nu ekki lengi ad koma okkur upp a lagid med taeknina og heldum otraudar ut a floann a tveggjamanna kaejaknum okkar. Vid skemmtum okkur konunglega siglandi um i oliubrakinni syngjandi islensk aettjardarljod og poppslagara fullum halsi.  Eg skemmti mer serstaklega vel tegar eg heyrdi ad Dora song “Heita Ninaaaaaaaa” i stadinn fyrir ”Hey kanina”  og hun trudi mer ekki ad textinn vaeri i raun og veru “Hey kanina”. Mer tokst to ad sannfaera hana ad lokum en hun skildi ekki ad enginn hefdi tekid eftir tessu adur. Inga Berg? Att tu ekki ad fylgjast med svona logudu?

Eftir kvoldmat a batnum spjolludum vid heillengi vid hina irsku Isabelle sem er fatahonnudur og vinnur vid ad sauma buninga i biomyndir.  Hefur hun m.a. unnid med Colin Farrel og maelt hann sundur og saman en hun vildi to ekki gefa okkur upp nein mal.  Ad loknum godum degi logdumst vid svo til hvilu i kaetunni okkar tar sem kanadiski herbergisfelagi okkar,  hun Arian beid okkar.

A odrum degi lentum vid a Cat Ba eyju sem er staersta eyjan a floanum. Vid gengum/klifrudum upp  fjall i Cat Ba thjodgardinum og vorum vel sveittar tegar a toppnum var nad. Utsynid var to storfenglegt thratt fyrir fremur lelegt skyggni. Eftir trekkid (sem eg hafdi, otrulegt en satt, komist i gegnum storslysalaust) var okkur skutlad upp a hotel og  vid akvadum ad rolta adeins um eyjuna. Tar var to heldur litid ad gera, tar sem tetta er fyrst og fremst solbadsstadur og ekki let solin sja sig.

A 3. degi heldum vid til baka og satum uppi a dekki alla leidina til Halong city og letum okkur dreyma um heimahagana og allt tad sem vid aetlum ad gera og borda tegar vid komum heim :) (engar ahyggur, okkur er ekki farid ad leidast og vid erum ekki ad farast ur heimthra,erum bara ad laera betur og betur ad meta allt tad goda sem vid eigum heima a Froni).

Thegar vid lentum aftur i Hanoi tjekkudum vid okkur inn a hid mjog svo huggulega og vinalega Viet Fun Hotel (akvadum s.s. ad gefa skit i bardagahundana a hinu hotelinu).

Erum bunar ad eiga frekar afslappada daga her i Hanoi, bunar ad labba um gamla baeinn, kikja a markadinn, fara i vatnabruduleikhus (sem var aedislega fyndid og skemmtilegt) og horfa a fuuuullt af biomyndum. Her er nefnilega ekki thverfotad fyrir sjoraeningjaeintokum af ollum biomyndum og sjovarpsserium i heiminum sem seljast fyrir skid og ingenting! Vid akvadum ad leigja okkur DVD spilara og keyptum okkur um 20 diska. Erum tvi bunar ad sja allar Oskarsmyndirnar i ar og hofdum mikid gaman af. Keyptum okkur lika allar Friends seriurnar a 6 diskum a 2000 kall :) hohoho!

Hofum tekid eftir tvi ad folkid her a eitthvad erfitt med ad brosa og vera vingjarnlegt.  Madur tarf eiginlega ad gratbidja folkid a markadnum um ad afgreida sig (fyrir sunnan fer madur ad grata af tvi ad folkid vill afgreida mann i drasl). Umferdin er eins og i Hoh chi minh city, klikkud og madur tarf ad hafa sig allan vid ad verda ekki fyrir vespu. Maturinn her er lika ekki eins godur og i Sudur- Vietnam, half bragd- og litlaus og vedrid er meira ad segja lika buid ad gefa skit i okkur en vid erum grenjum nu ekki yfir tvi, tvi ad vid erum svo hardar. :)

Vid erum haegt og sigandi ad verda alvoru bakpokaferdalangar; Dora bordar villt og galid hja gotusolum allskonar hrisgrjonabollur og grillkjot og eg er komin med thokkalega thetta ferdalangaleggi (og ef einhver er i vafa hvernig madur odlast slika leggi ta tarf madur sem sagt ad vera med massivt mikid af marblettum, hruflud hne, sar og skramur, moskitobit, brunasar eftir pustror og sar eftir mann sem hjolar inn i mann) .

Aetli eg lati tetta ekki gott heita i bili og enda tetta a somu notum og eg byrjadi tvi ad okkar bidur 20 tima rutuferd fra Hanoi til Vientiane i Laos i kvold. Sjaumst i Laos!

Stina Bina :) 

p.s. Bloggid hljomar sennilega eins og vid seum adeins meira bitrar ut i Hanoi en vid erum. Tetta er skemmtileg borg, idandi af mannlifi og snidugum hlutum.

Mig langar i rugbraud med smjori.

Mig langar i flatkoku med hangikjoti.

 Mig langar i nybakadar mommubollur med miklu smjori og thykkri ostsneid.

Sidan vid forum fra London hofum vid ekki fengid ad lyta neitt sem kalla maetti groft braud. Her er allt hvitt hvitt hvitt hvitt.. hvitara en hvitt!

Seinasta daginn okkar i Nah Trang akvadum vid ad skoda helstu turistastadina adeins. Vid leigdum okkur reidhjol og heldum uta a gotuna. A gotum i Vietnam gildir bara reglan ad biba til ad adrir viti ad thu sert a leidinni og svo reyna allir ad komast leidar sinnar an thess ad klessa a hina. Thar sem thad voru engar bjollur a hjolunum urdum vid bara ad framkalla advorunarhljod med raddbondunum okkar. Kristin hljodadi svolitid eins og haena thegar hun gargadi “BIBB BIBB” og eg minnti mig a Roadrunner meira i “MIBB MIBB”. Skemmtum okkur og vietnomunum heilmikid med thessum mennsku flautum okkar.  Annars var eg mjog hissa hvad okkur gekk vel ad koma okkur afram i thessari brjaludu umferd. Thad var bara alls ekki eins erfitt og eg helt og vid komumst slysalaust a leidarenda.

Vid tokum 6 tima rutu fra NahTrang til Dalat. Thad var mjog notalegt ad sja eitthvad annad en nidurnyddarbyggingar til tilbreytingar tho eg geti ekki sagt ad ferdalagid hafi verid serstaklega skemmtilegt. Rutan var alltaf vid thad ad gefa upp ondina og drap oft a ser thegar vid forum upp i moti. Efadist oft ad vid myndum na a leidarenda.

Husin herna i Vietnam eru alveg serstaklega saet. Thau eru pinulitil og malud i bjortum gladlegum litum, skreytt med allskonar krusidullum svo thau minna mig helst a kokur. Langar stundum til ad sletta a thau nytheyttum rjoma og borda thau. Skola nidur med sveitamjolk. Mmmm.. (Ja eg er farin ad sakna matsins heima) Thau eru lika oft eins og vhs spoluhylki : Mjo, ha og long.  Svo eru hus sem lita ut fyrir ad vera bara bilskurar, og svo eru hus sem hvada 10 ara krakki sem er hefdi getad neglt saman og eru varla fokheld.

Fyrsta daginn okkar i Dalat hittum vid Nam. Nam fer med folk i motorhjolaferdir, eins og okkur langadi ad fara i. Hann syndi okkur ummaeli folks sem hafdi farid i ferdir med honum og myndir og syndi okkur leidina a korti. Thetta hljomadi allt vel og allir i bokinni hrosudu honum i bak og fyrir. Svo vid letum slag standa og akvadum ad boka fimm daga tur med honum til HoiAn.

10 minutum eftir ad vid hofdum bokad turinn med Nam kom Easy Rider gaur til okkar ad bjoda okkur samskonar tur. Vid afthokkudum pent, enda bunar ad boka tur. Tha for hann ad segja okkur ad Nam hefdi verid rekinn ur Easy Rider gruppunni (utaf einhverju sem vid nadum ekki) og ad hann aetti bara pinulitid motorhjol og ad gaurinn sem faeri med honum vaeri bara straklingur. Hmmm… okey, ekkert svo gott. Vid letum thad samt sem vind um eyru thjota, hann vaeri bara ad segja thetta til ad hraeda okkur og fa okkur ad boka frekar tur med honum.

Seinna hittum vid annan EasyRider gaur, thann sem Hildur systir Kristinar hafdi farid i tur med her um arid. Hann sagdi okkur ad Nam vaeri gedveikur og liklega aetladi hann ad raena okkur!

Eeeehhhh… okey. Frabaert!

Verd ad vidurkenna ad tha fengum vid adeins i magann tha og vorum i sma stund ekki alveg vissar hverju vid attum ad trua.  Vid roudumst tho thegar Tu Anh, supergladi og vinalegi kokkurinn a PeaceCoffee, sagdist thekkja Nam og ad vid thyrftum ekki ad hafa ahyggjur, hinir vaeru bara ad reyna ad hraeda okkur, thvi Nam vaeri ekki Easy Rider.

Svo vid letum slag standa og vid sjaum ekki eftir thvi eitt einasta andartak. Thessi motorhjolatur var algjort aedi. Thad er engan veginn haegt ad likja thvi saman ad horfa a landslagid utum glugga a rutu og ad njota tess beint i aed aftan a motorhjolinu. Thad var svo svalandi ad fa vindinn i andlitid og geta fundi lyktina af kaffiblomunum. Svo getur madur hvorki verid ad lesa  eda sofid a motorhjolinu svo madur er naudugur til ad njota landslagsins og skoda til hlytar.

Motorhjolavinurinn hans Nam leit ekki ut fyrir ad vera bara straklingur a pinulitlu motorhjoli. Hann var meira eins og klipptur utur alraemdri glaepakliku, en var sidan besta skinn. Hann het Huy og atti motorhjol sem hefdi vel getad verid notad i Grease myndinni. Mjog fancy (midad vid malasyu hjolid hans Nam allavega) Ad hans sogn giftist hann bara fyrir mommu sina og atti nuna nokkra manadagamalt barn.

Nam er mjog frodur um alla hluti, serstaklega sogu. Hann matadi okkur endalaust af allsskonar frodleik, sem komst reyndar ekki alltaf til skila, thar sem vid skildum ekki alltaf thad sem hann var ad segja. Hann bar sum ordin skringilega fram eins og “DOKK” sem atti ad vera “dog” og og “HA” var “house”.  Svo var lika mikid sem hann sagdi a ferd, og aftan a motorhjoli heyrir madur mjog takmarkad hvad hinn er ad segja.

Hann stoppadi mikid med okkur a heimilum minnihlutathjodflokka til ad syna okkur lifnadarhaetti theirra. Thetta er allt folk sem stundar sjalfsthurftarbuskap og byr i litlum varla fokheldum husum byggdum ur bambus, sem madur thorir varla ad stiga inn i thvi madur heldur ad thau muni brotna undan manni (sem minnir mig a : Bambus er ROSAlega sterkur!!) Thad var samt mjog fyndid ad labba inn i thessi hus, thar sem folk svaf a teppum a golfinu og rekast nanast undartekningarlaust a sjonvarp og nanast heimabio!

Oftar en ekki var okkur bodid eitthvad ad borda eda drekka a thessum heimilum, sem var omogulegt ad afthakka tho madur vildi, thvi thad vaeri svo mikil okurteisi. Vid erum buin ad smakka helling af avoxtum sem vid vissum ekki einu sinni ad vaeru til og eg get omogulega munad hvad heita. A einum stadnum fengum vid lika ad smakka laufbladasupu med raekjum. Oft var eg skithraedd um ad fa i magan thvi madur vissi ekkert hvar thessir diskar og skeidar og bara matur var buinn ad vera. Reyndar endudum vid badar a thvi ad fa i magan (eg lofadi Siggu fraenku ad tala ekki of mikid um klosettferdir svo eg fer ekkert nanar uti thetta) og eg thurfti i fyrsta skipti ad opna sjukrakassann minn, en thad gekk allt fljott yfir.  

Nam syndi okkur lika blomaraektun, kaffiraektun, piparraektun, mursteinsframleidslu, ananasraektun, svepparaektun, hrisgrjonaakra og gummitreskoga. Hann leyfdi okkur ad smakka allskonar vietnamska retti sem vid hefdum aldrei smakkad annars. Hann hellti i okkur hrisgrjonavini (sem olli lika magaverkjum daginn eftir). Hann syndi okkur minnismerki um stridid, pagotur, hof, kirkjur og heilmarga fossa. Vid fengum ad synda i einu vatninu og hann grilladi handa okkur kjukling lengst ut i skogi.

Eg gaeti talad endalaust um thessa motorhjolaferd og allt sem vid gerdum, thvi thetta var thvilik upplifun og svo skemmtilegt ad ord fa thvi varla lyst, en thetta er ordid nogu langt blogg nu thegar.

Nuna erum vid i HoiAn ad reyna ad halda fast utanum budduna okkar thvi thad er endalaust af odyrum klaedskerum og skosmidum sem reyna ad lokka mann inn til sin. Og fotin herna eru mjog flott og alveg i takt vid tiskuna.. svo vid fataeku namsmennirnir fra landinu sem er a hausnum reynum ad halda aftur af okkur.

Jaeja, best ad eg fari og fai mer kvoldmat. Liklega hrisgrjon, thad er ju uppahaldsmatur vietnama. Hrisgrjon, steikt, sodin, grillud, kokur, ponnukokur, nudlur, nefndu thad.. thau eiga thad til i hrisgrjonum.

Thangad til naest,

Dora sem nennir ekki ad blogga meira i bili :)

Dora atti heldur betur ovenjulegan og strembinn afmaelisdag a flakki.  Eftir ad vid kvoddum sviana okkar med trega og tarum heldum vid aleidis til Vietnam.  Millilentum i Hong Kong og hofdum planad ad hitta 2 svia tar, ta Johan og Peter en vorum tvi midur fastar a vellinum i 9 tima, eda tangad til vid stigum upp i vel til Hoh chi minh city!

Vid vissum varla i hvorn fotinn vid aettum ad stiga thegar vid lentum i HCMC i 30 stiga hita og sol, klaeddar i flispeysur, sidbuxur og gongusko.  Vorum tho mjog sattar med ad geta loksins kastad fodurlandinu og ullarpeysunum fyrir stuttbuxur og hliraboli.  Tokum okkur einmitt til og sendum vetrarklaednadinn med sjoposti heim a klakann, sem letti byrdar okkar talsvert en segir mer svo hugur um ad su thyngd verdi tho endurheimt adur en langt um lidur.

Tjekkudum okkur inn a MyMy arthouse, sem er skondid fjolskyldurekid hostel a adal bakpokaferdalangagotunni (fjuff, langt ord!)  i HCMC; Pham ngu Lao.  Vid hofdum nu ekki orku i svadalega skodunarleidangra tann daginn, tannig ad vid letum naegja ad kikja a mannlifid a gotunni okkar, sem var baedi skrautlegt og skemmtilegt.

Eftir godan naetursvefn og dyrinds nudlusupu a Pho24 heldum vid otraudar af stad i skodunarleidangur um borgina.  Vid gengum medfram Saigon anni og hoppudum upp i bat sem sigldi med okkur  inn i fljotathorp innfaeddra sem var virkilega framandi  og gaman ad sja, en a sama tima sorglegt ad sja allt ruslid sem flaedir ut i anna.  Eftir siglingunna vorum vid heldur betur platadar af tveimur Cyclo toxum, sem eru, eins og nafnid gefur til kynna, hjolataxar. Their voru ekkert nema almennilegheitin i fyrstu og budust til ad skutla okkur  a einn markadinn fyrir skid og ingenting, sem vid thadum med thokkum, enda a leid tangad hvort ed er. Thegar thangad var komid budust teir til ad bida eftir okkur og aka okkur a naesta markad thegar innkaupunum vaeri lokid; vid, enntha alveg graenar, sogdum bara ja og amen og eftir ad hafa skodad okkur um a fyrsta markadnum skutludu svikahrapparnir okkur a annan markad. Thar vildi annar theirra endilega fylgja okkur um markadinn, tho svo ad vid skildum ekki alveg tilganginn med tvi. Vid komumst to fljott ad tvi hver astaedan var, eda tegar kom ad skuldadogum.  Ekki nog med tad ad vid vorum rukkadar fimmfalt meira en gengur og gerist (vissum tad to ekki fyrr en eftir a), krofdust teir lika tess ad vid gaefum theim 100.000 dong hvorum fyrir fylgdina a markadnum, og aftvi ad hinn turfti ju ad passa hjolin a medan.  S.s. vid borgudum tessum elskum rumlega ta upphaed sem vid leyfum okkur ad eyda a einum degi, en tad a ad dekka gistingu, faedu og allt annad tilfallandi.  Rip off!  Eg verd to ad segja ad tad var gaman ad sja borgina a tennan hatt og akvedid upplifelsi ad vera partur af klikkadri umferdinni.  Vid gefum to ollum teim cyclo toxum sem bjoda okkur far eftir thetta illt auga, hvort sem their eiga tad skilid eda ekki.

Umferdin her er svo kapituli ut af fyrir sig.  Eitt af tvi fyrsta sem vid tokum eftir, og eiginlega engin leid ad taka ekki eftir, eru oll thau ogrynni af motorhjolum og vespum sem theysa um gotur borgarinnar.  Heilu fjolskyldurnar ferdast um a einu hjoli og oft med fjolskyldufyrirtaekid hladid utan a sig lika.  Eg hjo lika eftir tvi ad allir nota hjalma… nema bornin; tau standa bara a milli foreldra sinna a hjolinu, badandi ut ollum ongum, algjorlega varnarlaus i biladri umferdinni. Skritid i meira lagi, tykir mer.

Kiktum a Allez Boo bar eitt kvoldid tar sem vid bjorgudum hinum norksa Bjorn, fra 3 helst til vinalegum innfaeddum konum. Hann var tvi mjog feginn en eg hugsa ad “vinalegu konurnar” hafi ekki fylad okkur alveg eins mikid…

Einn daginn voknudum vid i divuskapi.  Klaeddum okkur og hoppudum upp i taxa.  Leidin la til klaedskera nokkurs sem maeldi okkur i bak og fyrir og er nu ad ser snida a okkur alls konar elegant klaednad. Ekki amalegt thad.  Eftir thessa mjog svo lyjandi heimsokn attum vid sko skilid eitthvad gott. Byrjudum a tvi ad finna loksins afmaeliskoku fyrir Doru afmaelisbarn og heldum svo i allsherjardekur, einnig i tilefni afmaelis Doru 4 dogum adur (loford um 3 daga afmaeli vard tvi i raun 5 daga afmaeli, nokkud gott? J) . Borgudum svivirdilega litid fyrir 2 tima nudd, hand og fotsnyrtingu.

Eftir tessa stjornumedferd bonkudum vid hvor adra i hausinn og minntum okkur a ad vid erum ju bara fataekir bakpokaferdalangar. I takt vid tad hoppudum vid upp i rutu til Nha Trang, sem tok litla 10 tima. Get nu ekki sagt ad ferdin hafi verid serlega taegileg, sitjandi upprett alla nottina, en tad gleymdist nu fljott tegar vid lentum i einum besta strandbae Vietnam i glampandi sol og hita. Tjekkudum okkur inn a rosa flott hostel sem vid borgum rosa litid fyrir og svafum i nokkra tima.

Her i Nha Trang erum vid litid annad bunar ad gera en ad sleikja solina og safna tani. Kiktum lika adeins ut a lifid i fyrradag thar sem Dora lenti a spjalli vid hinn vietnamiska Peter, sem taladi ensku, en eg sat uppi med vini hans sem kunnu ekki ensku. Atti mjog skondnar samraedur vid tha med hjalp frasabokarinnar hennar Doru a medan Peter sagdi Doru undan og ofan af lifinu i Vietnam sem getur oft a tidum verid atakanlegt og sorglegt.

 I gaer skelltum vid okkur i heilsdags batsferd um eyjurnar her i kring. Skodudum saedyrasafn a einni eyjunni, snorkludum i sjonum vid adra (sem mer fannst nu ekki mjog tilkomumikid, tangad til eg fekk ad profa gleraugun hennar Doru og komst ad tvi ad sjorinn var ekki svona skitugur, bara gleraugun min) bordudum dyrinds hadegisverd uppi a dekki vid ta tridju tar sem vid hlyddum einnig a idilfagra tona strakabands fra Nah Trang sem kom og song spiladi fyrir okkur a potta trommusett. A fjordu eyjunni var solin farin ad segja til sin og satum vid tvi i skugganum og spjolludum vid folkid sem var med okkur a batnum. Mjog skemmtilegur dagur en nottin var nu ekki alveg jafn skemmtileg hja mer og solbrunna bakinu minu. Hvad um tad….

Tad er mjog gott ad vera komin til lands tar sem  er odyrt ad lifa; her getum vid farid ut ad borda a hverju kvoldi og borgad um 500 kall fyrir flotta maltid og 70 kall fyrir bjor. Verd lika ad minnast a hvad tad er fyndid ad fara hradbanka og taka ut 1 milljon dong (u.t.b 6000 kall) eda segja: Aaa Dora, geturdu nokkud lanad mer 300.000?

Erum ekki alveg bunar ad akveda hvad vid aetlum ad vera her lengi, en holdum bradlega upp i fjollin til Dalat.

Rosa gaman ad sja hvad tad eru margir ad fylgjast med og enn skemmtilegra ad fa kvedjur fra ykkur!

Tangad til naest…

Kristin G.