Jaeja, nu erum vid aftur komnar til Saigon i Vietnam. Thad var eitthvad notalega vinalegt vid ad fara a stad sem madur hafdi adur verid a. Ad vita vid hverju vaeri ad buast. Vid akvadum meira ad auka a heimilistilfinninguna og vera a sama gistihusi og seinast og komumst ad thvi ad eigandinn er enntha jafn yndislega malgladur og alltaf (er einmitt ad hlusta a hana nuna, babblandi endalaust a vietnomsku vid systur sina)
Rutuferdin fra Bangkok til Siem Reap var alls ekki slaem og ekki landamaerin heldur. Thurftum reyndar ad bida heillengi i rod eftir ad vegabrefin okkar yrdu stimplud. Sem hefdi reyndar alls ekki verid slaemt, ef vid hefdum ekki thurft ad vera med uturtrodnu og nydthungu toskurnar okkar a bakinu allan timann. Reyndar munadi litlu ad einn landamaeravordurinn hleypti Kristinu ekki i gegn. Hann trudi nefnilega ekki ad thessi krullukolla i vegabrefinu vaeri i alvoru hun.
Thad sem madur tok fyrst eftir i Kambodiu er faetaektin. Miinnti mig mikid a Laos, en thad sem gerir Kambodiu raunarlegri en Laos er eymdin. I Kambodiu er su mesta eymd sem eg hef skynjad a thessu ferdalagi. I stadinn fyrir illa klaedda betlara eru fatladir betlarar. I hjolastol, andlega throskaheft, vantar utlimi, eda bara afskraemd i framan, ymist ad betla eda reyna ad selja manni eitthvad. Tekur rosalega a mann ad reyna ad leida thetta framhja ser. Eftir allt tha getur madur ekki hjalpad theim ollum og oftar en ekki nota thau peninginn frekar i fjarhaettuspil eda fikniefni heldur en mat, eda thau fa hreinlega ekki ad halda peningnum fyrir sig.
Alls stadar i SA-Asiu eru born ad reyna ad selja manni eitthvad eins og haug af postkortum, armbondum, bokum og skapaseglum. En i Kambodiu fannst mer aberandi ad thau virtust ekki hafa minnstu solugledi og veltu ut ur ser soluordunum eins og thau vaeru velmenni. Eins og thau vaeru heilatvegin. I Angkor Wat hittum vid einn litinn kauda, liklega ekki mikid eldri en thriggja ara, sem hafdi greynilega verid rett bunt af postkortum, kennta ad segja “postcard” og “one dollar” og svo sendur ut ad selja. Hann kom til okkar sagdi thad sem hann kunni, syndi okkur postkortin, missti svo ahugan a thessum ljotu postkortum (postkortin sem thau selja eru yfirleitt ekki mikid fyrir augad) og for i stadinn ad fela sig bakvid steina og bregda okkur. Vid lekum thann leik vid hann i liklega 10 minutur, honum og okkur til mikillar skemmtunar.
“One dollar” er liklega thad sem madur heyrir oftast a ferdamannastodum i Kambodiu. Krakkar ad reyna ad selja manni eitthvad og oftast fyrir einn dollara. Thad er pinu fyndid ad i fyrstu virdist kambodiski gjaldmidillinn vera bandariski dollarinn. Oll verd eru gefin upp i dollurum, a hotelum, veitingastodum, apotekum, alls stadar. Meira ad segja ef thu ferd ut i hradbanka faerdu bara dollara i hendurnar. Einu skiptin sem madur fekk riel (opinberi kambodiski gjaldmidillinn) er thegar thau thurfa ad gefa manni minna en dollara til baka, eins og a netkaffihusum.
Thad eina sem vid skodudum i Siem Reap var Angkor Wat. Aldagomul hof sem, i gegnum arin, hafa lent illa i skoginum, Raudu Khmerunum og stridum. Thad var mjog gaman ad skoda thau thvi thau voru vissulega mjog mikilfengleg. Byggd ur steini, margar haedir, morg hundrud fermetrar og hver steinn fagurlega utskorinn. Velti mikid fyrir mer hvar their fengu alla thessa steina. Hljota ad hafa fornad heilu fjalli til ad byggja thetta allt saman. Thau thau vaeru oll mikilfengleg, fannst mer eiginlega flottast hofid, Tah Prom, sem oftast er kennt vid Loru Croft thvi thar var hluti af myndinni Tomb Raider tekin upp. Thad var ad hluta til hrunid, eins og thau flest en thad var svo skemmtilegt hvernig thad sameinadist skoginum. Gaf thvi mikid frumskoga yfirbragd. Fannst halfpartinn eins og madur vaeri djupt inn i frumskogi, lengst fra ollum mannabyggdum og hefdi verid ad uppgotva thessar fornleifar. Eda mer hefdi lidid thannig ef thad hefdi ekki allt verid morandi i turistum tharna.
Thegar vid vorum ad bida eftir solin settist yfir Angkor Wat hitti eg gamla skondna konu. Hun het Cristina og var bresk, thott svo af hreimnum ad daema hefdi eg giskad a ad hun vaeri thysk. Hun var alveg storskrytin. Sagdist bara hafa bordad eina kokoshnetu a dag, seinustu thrjar vikur. Sagdi ad i einni kokoshnetu vaeri oll su orka sem madur thyrfti, oll vitamin, godar oliur og fullt af motefnum. Hun yrdi sko hvorki svong ne thyrst thad sem eftir vaeri dags. Maelti med thvi ad eg gerdi slikt hid sama. Sagdi ad madur thyrfti bara ad drekka kokosmjolkina og borda adeins af kjotinu og tha vaeri madur godur. Sagdi mer lika ad fyrst yrdu haegdirnar minar svartar thar sem kokoshnetan vaeri ad hreinsa likaman minn af ollum eiturefnunum sem hefdu safnast fyrir i honum utaf slaema matnum sem eg bordadi, en ad eftir nokkra daga yrdu thaer hvitar og hreinar. Hun sagdist baedi vera ad thessu til ad spara, thvi ein kokoshneta kostar bara einn dollara, og til ad undirbua sig fyrir yfirvofandi matarskort i heiminum. Hennar markmid var samt ad komast a thad andlega stig ad thurfa hvorki mat ne drykk. Hun sagdi ad 4000 manns i heiminum hefdi tekist thad, ad lifa an matar ne drykkjar i 20 daga. Vinur hennar vaeri Jogi og hann hefdi gert thad. Jaaa.. veit ekki alveg, svolitid a skjon vid allt thad litla sem madur hefur laert i naeringarfraedi. Hver veit samt, kannski ef madur virkilega naer ad tileinka ser “mind over body.”
Hun sagdi mer lika ad hun hefdi fluid fra Bandarikjunum til Taelands thvi thad hefdi verid reynt ad drepa hana thar. I fjolda morg ar hafdi hun verid ad senda pening til Bandarikjanna til ad byggja upp kristid samfelag og svo thegar hun for ad heimsaekja samfelagid 12 arum seinna komst hun ad thvi ad thau hefdu verid ad gabba hana og vaeru bara alls ekkert kristin og ad thau hefdu byrlad henni eitur, stolid af henni 2.5 milljon dollurum en hun hafdi nad ad flyja adur en thau myrtu hana. Thar med hofdu thau stolid ollum peningnum sem hun hafdi erft eftir manninn sinn heitinn svo hun thurfti ad fljuga til Englands eftir nokkrar vikur til ad na i eftirlaunin sin, svo hun gaeti svo haldid afram ad ferdast.
Hun sagdi mer lika fra halfgerdu astaraevintyri sem hun atti vid thritugan mann, a yfirgefinni strond a Taelandi. Mjog skondin kona.
Eftir Siem Reap forum vid til Phnom Penh, ein stysta en versta rutuferd til thessa, alla vega af minni halfu. Sama og engin loftraesting, drepandi hiti, lelegir vegir og umferdarteppur. Flotheld uppskrift til ad gera mann pirradann. Sem tokst.
I Phnom Penh forum vid ad skoda S-21 skolann/fangelsid og “the Killing Fields”. Mjog atakanlegt ad hugsa til alls folksins sem hafdi verid pyntad og drepid tharna. Mer fannst samt margt abotavant a thessum stodum serstaklega ef madur bar tha saman vid Auschwitch thar sem svipadir hlutir voru ad eiga ser stad. Thad vantadi mikid af upplysingum, S-21 var vid thad ad hrynja ofan a mann og rusl var utum allt.
Thad er eitt sem syrgir mig mikid vid sud-austur Asiu. Thau hafa enga umhverfisvitund og eru ad eydileggja sitt eigid land, sitt eigid heimili med otharfa mengun. Upplysingin er engin. Ekkert er sjalfsagdara fyrir theim en ad henda rusli utum gluggan a bil, ut i vegkannt, eda ut i a, eda vera med kveikt a okutaekinu sinu thegar madur er ekki ad nota thad. Vekur mann svolitid til umhugsunar, baedi um hversu heppin vid erum ad eiga hreina Island og hversu mikilvaegt thad er ad vernda umhverfid sitt, ad vernda natturuna. An hennar lifum vid liklega skammt. Madur hugsar liklega aldrei nogu oft um thad en eg er nokkud viss um ad eg eigi eftir ad hugsa oftar um thad thegar eg kem heim. Vondandi.
A Central market i Phnom Penh var Kristin naestum buin ad aettleida thvaer stelpur. Thaer voru betlarar og hun med sitt stora hjarta hafdi gefid theim nokkur riel sem hun atti til. En thaer foru ekkert thott hun vaeri buin ad gefa theim, nei nei, thaer eltu hana bara i stadinn og vaeldu um ad fa meira. Ad hun myndi kaupa handa theim bol, gefa theim dollara o.s.frv. Hun akvad ad profa ad kaupa handa theim kok, sem gaf henni sma fri fra theim, en thegar thaer voru bunar med kokid voru thaer komnar aftur a haelanna a henni. Thad var eiginlega ordid svolitid fyndid ad horfa a Kristinu labba um med thvaer litlar skitugar noldrandi stelpur a eftir ser.
Vid erum liklega lelegustu bakpokaferdalangar i heimi. Vid erum aftur bunar ad troda toskurnar okkar ut af doti sem okkur fannst snidugt ad kaupa. Turfum liklega ad senda annad alika hlass heim og vid gerdum fyrir thvem manudum. Verst hvad postthjonustan herna i Vietnam er haeg. Postkort sem vid sendum thegar vid vorum her seinast eru sum hver fyrst ad skila ser nuna!
Uff, eg gaeti eflaust skrifad meira. Skrifad um havaeru frakkana, um hvernig eg lodrungadi Kristinu i svefni, um storhaettulegar tolvumys og hvernig Icelandair raendi okkur en eg nenni ekki ad skrifa meir og thid nennid eflaust ekki ad lesa meir.. i bili alla vega.
Annars vil eg bara oska ykkur gledilegra paska. Endilega bordid eitt auka paskaegg fyrir okkur Kristinu, thar sem eg held ad thad se litid um thau i Astraliu.
Yfir og ut,
Dora faceslapper..
