Dvölin hjá Gauju frænku (hennar Dóru, þó að mér hafi verið farið að líða eins og hún væri frænka mín líka) var yndisleg í alla staði. Gauja og Joe, maðurinn hennar, búa upp í sveit rétt hjá litlum kúrekabæ sem heitir Lynchburg. Í hverfinu býr aðallega fólk sem er komið á eftirlaun og hefur það gott. Þetta er sko fólk sem kann að lifa lífinu og hefur nóg fyrir stafni; siglingar á vatninu, göngutúrar um skóginn, klæða gæludýrin í kjóla, verslunarferðir, partý öll kvöld, fyrsti kokteill kl. 5 og ef hún er ekki orðin 5 í Lynchburg er hún 5 einhvers staðar í heiminum, s.s. frekar gott líf. Greyið Gauja er eini nágranninn sem þarf að mæta í vinnuna á morgnanna eftir öll herlegheitin! Nágrannarnir voru eins og Joe og Gauja, alveg yndisleg, og voru að berjast um að fá að gera eitthvað með okkur. Ekki leiðinlegt það!
Við komum okkur fyrir í fallega húsinu þeirra Gauju og Joe. Fengum m.a.s. sitt hvort herbergið, þvílíkur lúxus! Sváfum reyndar frekar illa þá nóttina, eitthvað skrítið að vera ekki í sama herberginu eftir alla þessa mánuði! Sunnudeginum eyddum við svo í algjörri leti og rólegheitum. Lékum við hundana, Söshu og Daisy og hittum fyrsta skammt af nágrönnum! Indælt fólk.
Á mánudeginum vöknuðum við fyrir allar aldir og keyrðum alla leiðina á Orange Beach á fylkjamörkum Alabama og Flórída. Gauja þurfti að mæta á Líffæragjafaráðstefnu þarna niður frá og ákvað að kippa okkur flökkukindunum með. Við höfðum það mjög gott á meðan að Gauja sat fyrirlestra enda vorum við á ofsalega fínu hóteli, á ofsalega fínum stað í ofsalega góðu veðri. Sóluðum okkur á sundlaugarbakkanum og gengum á ströndinni með pinot grigio á kvöldin; flotheld blanda!
Eftir ráðstefnuna keyrðum við yfir til Flórída. Höfðum engan sérstakan áfangastað í huga í fyrstu en ákváðum svo að eyða nóttinni í Panama City. Fundum okkur ágætis hótel á ströndinni og komum okkur fyrir. Eftir að hafa séð furðulega marga sköllótta, framstæða menn í leðurvestum og léttklæddar stúlkur, veltandi um göturnar með kúrekahatta og eilítið mikið fleiri mótorhjól en eðlilegt ætti að þykja komumst við að því að við vorum lentar á THUNDER BEACH WEEKEND! Mótorhjólaráðstefna af bestu sort. Við héldum okkur inni á herbergi það kvöldið, með nóg af snakki og Pinot grigio. Sofnuðum ekki aðeins við svæfandi hljóð sjávarins heldur líka undir aðeins minna svæfandi mótorhjólakór.
Frá Panama city smelltum við okkur í siglingu út til Shell Island, sem er mjög falleg eyja með snjóhvítar strendur. Siglingin var hin ánægjulegasta og Dóra var dugleg við að láta sjófuglana éta úr lófunum á sér. Þegar á eyjuna kom löbbuðum við um á eyjunni, týndum skeljar, sendum flöskuskeyti og nutum sólarinnar. Á leiðinni til hafnar sáum við fullt af höfrungum stökkva um í sjónum sem var nú ekki leiðinleg sjón! Eftir þennan góða dag í Panama, dóluðum við okkur áleiðis heim til Tennessee. Gistum í Dothan yfir nóttina og héldum svo af stað að nýju. Stoppuðum í risa malli á leiðinni, versluðum smá og brunuðum svo heim til Joe í kínamat.
Á laugardeginum var svo haldið heljarinnar spagettí partý heima hjá okkur fyrir alla nágrannana. Þegar líða tók á kvöldið tók spagettí partýið óvænta stefnu og varð allt í einu afmælispartýið hennar Gauju, með gjöfum, kökum, kertum og öllu tilheyrandi. Þetta kvöld var hin mesta skemmtun og fékk okkur til að hlakka til að eldast.
Við kíktum líka í heimsókn til Marks, frænda hennar Dóru, og fengum að fara á hestbak á RISA hestum með kúreka frændum hennar. Ótrúlega skrítið að setjast upp á þessi dýr, fannst næstum því eins og ég sæti upp á smágerðum fíl og ekki laust við smá lofthræðslu. OG hreyfingarnar eru líka eftir því, hélt alltaf að klárinn væri að fara að prjóna með mig ef hann jók aðeins hraðann! En þeir eru nú líka mjög sterkir og klárir í hvað sem er. Fórum niður alveg snarbrattar brekkur í rigningunni og þó að þeir rynnu nokkra metra niður í einu voru þeir mjög stöðugir og náðu að stoppa sig mjög fljótt. Dóra prófaði líka klettasig og stóð sig með stakri prýði í því. Ég lét sigið niður af hestinum duga. Dagurinn var svo ekki fullkomnaður fyrr en við settumst upp í Rail-Buggie, torfærubíla og spændum um í blautu grasi og drullu. Útgangurinn á okkur var því skrautlegur í meira lagi þegar við settumst inn á mexíkóskan veitingastað með allri fjölskyldunni. En ekki var öll nótt úti enn, Eli, litli, fyndni frændi hennar Dóru, laug að þjónunum að ég ætti afmæli og fékk ég líka þennan fína afmælissöng, risa mexíkóhatt og fullt af ís í framan. Góður dagur!
Eins og ég nefndi áðan voru nágrannarnir æstir í að fá að eyða tíma með okkur og fóru tvær mjög indælar konur, þær Marie og Ann með okkur að power-shoppa! Vöknuðum snemma og vorum lagðar af stað í bæinn um hálf 8 AM! Fórum á allar útsölur bæjarins, second-hand verslanir og leituðum að góðum vörum á gjafaprís. Þær voru búnar að plana leiðina fra A-Ö til að við þyrftum ekki að eyða tíma að óþörfu í ákvarðanir og voru meira að segja með orkubar og vatn í bílnum svo að við þyrftum ekki að stoppa til að borða. Töskurnar þyngdust og buddurnar léttust. Snilldar dagur!
Kíktum líka einn daginn með Gauju í vinnuna á spítalann og við getum nú sagt að spítalalíf er alveg eins og í Grey´sog ER! Fengum að kíkja á nokkra sjúklinga og skoðuðum vökudeildina þeirra. Sáum alveg agnarsmá börn! Sama dag smelltum við okkur svo á eldri borgara sýningu (nei, það var ekki verið að sýna eldri borgara, þó að það hefði nú verið svolítið skondið = 75 ára Karlmaður, blakkur og lítið eitt spikaður. Fær 7,4 fyrir hæfileika, 4,9 fyrir fótaburð, höfuðlag 6,6, prúðleiki, 2,6…. ) Við s.s. röltum um salinn, sníktum nammi og ís og hlustuðum á löggukór á meðan að Gauja mældi kólestrólmagn í gamla liðinu.
Við áttum s.s. mjög góða daga hjá Joe og Gauju og kvöddum þau með trega að kvöldi (eða nei, um miðja nótt) þann 7. maí. SKottuðumst upp í flugvél vel upplýstar um New York. Joe ólst upp í New York og gaf okkur góð ráð um hvert skyldi fara, og það sem skipti meira máli, hvert skyldi ekki fara. Gaf okkur kort af New York sem hann var búin að skrifa ýmislegt inn á það og strika yfir þau svæði með rauðum penna sem við máttum ekki fara á. Ekki hægt að segja að það hafi ekki verið vel hugsað um okkur í Tennessee! VIð þökkum þeim Joe og Gauju sérstaklega fyrir okkur!
Lentum í New York um kvöldið eftir 2 millilendingar og 3 tíma seinkun á síðasta fluginu. Fundum fínasta hostel frekar miðsvæðis og tjékkuðum okkur inn. Reyndum að sofa vel til þess að vera vel upplagðar í stóran dag daginn eftir. Byrjuðum á því að rölta niður á 5th Avenue og nýttum miðana, sem JOe hafði gefið okkur, upp í Empire state building. Þvílíkt flott útsýni yfir borgina og veðrið var að gera góða hluti í fyrsta skipti í heila viku. Eftir þessar 86 hæðir var tími til komin að kíkja í búðir. Eyddum restinni af deginum á hlaupum á milli búða, úr einum mátunarklefa í annan á milli þess sem við neyddumst til að hoppa í hraðbanka. Vorum vel klifjaðar þegar við loks ákváðum að rölta heim Broadway, skoða Times Square og koma okkur svo heim í háttinn.
9. Maí. Í dag förum við heim! Fiðrildin í maganum virðast vera að keppa á Ólympíuleikum sín á milli, spennan í hámarki!
Við pökkuðum niður í bakpokana í síðasta skipti (verðum að viðurkenna að undir lokin höfðum við heila auka tösku, fyrir allt hafurtaskið, engir fyrirmyndar bakpokaferðalingar en so what!….) og tókum svo Taxa niður á bryggju, bókuðum okkur túr að Frelsisstyttunni á risa spíttbát, The Beast. Ferðin var fín, fengum tár í augun því að við fórum svo hratt, sáum líka Ellis Island, New Jersey og New York frá öðru sjónarhorni. Röltum svo aðeins um í Central Park og gáfum íkornunum orkubar :) Ég smellti mér svo í mani og pedi (náði ekki að hrista dívuna alveg af mér í asíu…) á meðan Dóra reyndi að gefa óléttri hómless konu orkubar (já, Dóra átti sko nóg af orkubörum fyrir stóra sem smáa, dýr sem menn :).
Airport skutlan kom svo og sótti okkur á hostelið á réttum tíma og skutlaði okkur út á Kennedy. Vorum ekki alveg að meðtaka það að við værum á leiðinni heim eftir allan þennan tíma fyrr en við lentum á Íslandi og Yfir-fluffan sagði, Velkomin heim! Best í heimi!
Fengum flatkökur og kókómjólk í bílnum á leiðinni heim sem var himneskt og enn betra var að lenda heima á Selfossi og knúsa fjölskylduna!
En, nú er þessi mikla reisa á enda, við þökkum ykkur samfylgdina og vonum að þið hafið haft gaman af að fylgjast með okkur, við skemmtum okkur alla vega konunglega og eigum án nokkurs efa eftir að flakka meira um heiminn á komandi árum!
Sérstakar þakkir til yndislega ferðafélagans míns, hennar Dóru, sem hræðist ekki neitt og gerði ferðina skemmtilega og ógleymanlega :)
Við létum drauminn okkar verða að veruleika og eigum aldrei eftir að sjá eftir því…
Fyrir hönd okkar flökkukvennanna,
Kristín GJÉ!
P.s. gæti vel trúað að við myndum henda inn nokkrum myndum á næstunni, so, stay tuned….
